ಶನಿವಾರ, ಜೂನ್ 3, 2017

ಅವನು ಮತ್ತು ಆಕೆ

ಕರಿಘಟ್ಟ ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಲಕ್ಷ್ಮಿ ವೆಂಕಟೇಶ್ವರ ಕ್ಷೇತ್ರ. ಶ್ರೀರಂಗಪಟ್ಟಣದಿಂದ ಸುಮಾರು ೬-೭ ಕಿಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ. ಕಾವೇರಿಯ ಒಂದು ಉಪನದಿಯಾದ ಲೋಕಪಾವನಿಯು ಈ ಬೆಟ್ಟದ ಕೆಳಗೆ ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ತುಂಬಾ ಸುಂದರವಾದ ಕ್ಷೇತ್ರ. ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತೀ ವರುಷವು ಜಾತ್ರೆ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿನ ದೇವರು ಲಕ್ಷ್ಮಿ ವೆಂಕಟೇಶ್ವರ ಯಾರ ಯಾರ ವಂಶಸ್ತರಿಗೆ ಮನೆದೇವರೋ ಅವರೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ ಅವತಿನ ದಿವಸ ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಭಾಗವಹಿಸುತ್ತಾರೆ. ದೇವರಿಗೆ ಅಭಿಷೇಕ, ಸುಂದರವಾದ ಅಲಂಕಾರ ಹಾಗು ಪಲ್ಲಕ್ಕಿ ಉತ್ಸವ ಇರುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಮನೆಯವರ ಅವರವರ ವಂಶಸ್ತರು ಕಟ್ಟಿಸಿರುವ ಮಂಟಪಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಇತರೇ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಯೋಗ್ಯತಾನುಸಾರ ತಿಂಡಿ-ತಿನಿಸುಗಳು, ಮಜ್ಜಿಗೆ-ಪಾನಕಗಳು, ಕೋಸಂಬರಿಗಳನ್ನು ತಯಾರಿಸಿ ಹಂಚ್ಚುತ್ತಾರೆ. 

ಈ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಅಂತ ಅವನು ಹಲವಾರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗನಾಗಿದ್ದಾಗ ಒಮ್ಮೆ ಹೋಗಿದ್ದ ನೆನಪು ಅಷ್ಟೇ. ಜಾತ್ರೆಯ ಸಮದಲ್ಲೇ ಪರೀಕ್ಷೆಗಳು ಅಥವಾ ಮತ್ಯಾವುದೋ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಅಥವಾ ಏನೋ ಕೆಲಸ ಹೀಗೆ ಒಂದಲ್ಲಾ ಒಂದು ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಹೋಗಲಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಂತು ಇಂತು ಆ ವರ್ಷ ಹೋಗುವ ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕು ಅವನು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟ. ಬೆಂಗಳುರಿನಿಂದ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ರೈಲು ಅಲ್ಲಿಂದ ಕರಿಘಟ್ಟಕ್ಕೆ ಆಟೋ. ಅಂತು ಆ ವರ್ಷದ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಅವನು ಅಲ್ಲಿ ಇದ್ದ. 

ದೇವರ ದರುಶನವಾಯ್ತು. ಸಂಬಂಧಿಕರನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸಿದ್ದಯ್ತು, ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಟ್ತಗೆ ಆಟವಾಡಿದ ಗೆಳೆಯರ ಜೊತೆ ಹರಟೆನೂ ಆಯ್ತು. ಕೊಂಚ ಕಾಲ ಕಳೆದ ನಂತರ ದೇವರ ಪಲ್ಲಕ್ಕಿಯು ಅವರ ಮಂಟಪಕ್ಕೆ ಬಂದಿತ್ತು. ದೇವರಿಗೆ ಪೂಜೆ ಮುಗಿಯಿತು. ನಂತರ ಪಲ್ಲಕ್ಕಿ ಮುಂದಿನ ಮಂಟಪದತ್ತ ಸಾಗಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಈ ಮಂಟಪದಲ್ಲಿನ ದೇವರಿಗೆ ಪೂಜೆ ನೈವೇದ್ಯ ಇತ್ಯಾದಿ ನಡೆಯಿತು. ಸಂಗೀತ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ಅವನುನ್ನು ಅಜ್ಜ ಕರೆದು ಒಂದೆರಡು ಹಾಡು ದೇವರಿಗೆ ಹಾಡು ಎಂದರು. ಅವನು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದೇ ಚಾನ್ಸ್ ಅಂತ ಹಾಡಕ್ಕೆ ಶುರುಮಾಡಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಚೆಲ್ಲಾ ಪಿಲ್ಲಿ ಆಗಿ ವಟಗುಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಯಾರಿದು ಹಾಡುತಿರುವುದು ಎಂದು ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಮಂಟಪದತ್ತ ತಿರುಗು ನೋಡಿದರು. ಅಲ್ಲಿಯೇ ಜನರ ಮಧ್ಯೆ ಒಬ್ಬ ಸುಂದರ ಹುಡುಗಿ ನಿಂತು ಅವನು ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಕಣ್ಣಿನ ಅಂಚಿನಿಂದ ನೋಡುತಿದ್ದಳು. ಹಾಡಿದ ನಂತರ ಎದ್ದು ಬರುತಿದ್ದಾಗ ಆ ಹುಡುಗಿ ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗಿಸಿದಳು. ಆ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ಏನೋ ಹೇಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಇವನೂ ಆಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ನಗಿಸಿ ಮಂಟಪದ ಹೊರಗೆ ಬಂದು ನಿಂತನು. ಬೇರೆಯಾರಾದರೂ ಹಾಡುತ್ತೀರಾ ಎಂದು ಯಾರೋ ಹಿರಿಯರು ಕೇಳಿದಕ್ಕೆ ಆಕೆಯು ಮುಂದೆ ಬಂದಳು. ಆಕೆ ಹಾಡುತಾಳೆ ಎಂದು ತಿಳಿದಿಲ್ಲದ ಅವನು ಇದನ್ನು ಕಂಡು ಅಚ್ಚರಿಯಿಂದ ಆಕೆಯ ಧ್ವನಿಯನ್ನು ಕೇಳಲು ತುಂಬಾ ಸಹಜವಾಗಿ ಮುಂದೆ ಬಂದನು. ಆ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ವಿಶೇಷವಿತ್ತು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಹಾಗೆ ಮರುಳಾದನು. ಆಕೆ ಹಾಡುತಿದ್ದದ್ದನ್ನು ಕೇಳುತ್ತಾ ಮೈ ಮರೆತನು. ಹಾಡಿನ ನಂತರ ಆಕೆಯು ಮಂಟಪದ ಆಚೆ ಬಂದು ನಿಂತಳು ಇವನು ಆಕೆಯನ್ನು ನೋಡಿ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕಿದನು. ಎಲ್ಲೋ ಒಬ್ಬರ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರಿಗೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಆಗಿ ಅಲ್ಪಕಾಲದಲ್ಲೇ ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟಿದಹಾಗಿತ್ತು. ಆಕೆ ತನಗೆ ಸೂಕ್ತ ಹೆಣ್ಣು ಮೊದುವೆಯಾದರೆ ತುಂಬಾ ಚನ್ನಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವನಿಗನಿಸಿತ್ತು. ಅವನು ಆಸೆ ಪಟ್ಟಾ ಎಲ್ಲಾ ಗುಣಗಳು ಆಕೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದವು. ಆಕೆ ಮೊದಲು ಮಾತಾಡಿಸುತ್ತಾಳೆ ಎಂದು ಅವನು, ಅವನೇ ಮೊದಲು ಮಾತಾಡಿಸಲಿ ಎಂದು ಆಕೆ ಇಬ್ಬರು ಹೀಗೆ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕಾಲ ಕಳೆದರು. ಜಾತ್ರೆ ಮುಗಿದು ಹೊರಡುವವರೆಗೂ ಅವರುಗಳ ಕಣ್ಣುಗಳು ಅವಕಾಶ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗಲೆಲ್ಲ ಕಲೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಹೊರಡುವ ಸಮಯ ಬಂದಿಯೇಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ಪರಸ್ಪರ ಮಾತಾಡಬೇಕು ಎನಿಸಿದರೂ ಏನೋ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಮುಜುಗರ. ಹಾಗೆಯೇ ಹುಸಿನಗು, ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ, ಅಲ್ಪ ವಿರಹ, ಮತ್ತಿನ್ನ ಯಾವಾಗ ಭೇಟಿ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಇದೆಲ್ಲದರ ನಡುವಿನಲ್ಲಿ ಬೈ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಆಕೆ ಮೈಸೂರಿನತ್ತ ಅವನು ಬೆಂಗಳೂರಿನತ್ತ ಹೊರಟರು. ಪಟ್ಟನ್ನದಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ವರೆಗು ಆಕೆಯ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೆನಪಿಸಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಆಕೆ ಹಾಡಿದ ಹಾಡನ್ನು ಗುನಗುತ್ತಾ, ಆಕೆಯ ನಗುವನು ಸ್ಮರಿಸುತ್ತಾ ತನ್ನದೇಯಾದ ಲೋಕದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದನ್ನು. ಹಿಂದಿರುಗಿದ ಮೇಲೆಯೂ ಹಲವು ದಿನಗಳು ಅವನು ಆಕೆಯ ಗುಂಗಿನಲ್ಲೇ ಸಮಯ ಕಳೆದನು. 

ಮುಂದೇನಗುವುದು ಎನ್ನುವುದು ಓದುಗರ ಊಹೆಗೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದು! 

ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಇಂತಹ ಒಂದು ( ಅಥವ ಹಲವು) ಸಿಹಿ (ಕಹಿ) ಘಟನೆಗಳು ನಡೆದಿರುತ್ತವೆ. ಅವುಗಳ ಸವಿ ನೆನಪಿಗೆ ಈ ಚಿಕ್ಕ ಕಥೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲಿ ಇನ್ನುವುದೇ ಇದರ ಉದ್ದೇಶ. 

.